Afganistán, Un Apartheid de Xénero

 

Así é como o chama o relator da Onu para os dereitos humanos en Afganistán , Ricard Bennett: un apartheid de xénero. Falamos de Afganistán e falamos da situación das súas mulleres que é a peor do mundo. (1)

Na era da información (e da desinformación, aínda que non é o caso) a golpe de tecla que nos permite ir dende calqueira lugar do globo e de forma inmediata a consumir todo tipo de información, parece que se nos está creando unha especie de costra enorme que non nos deixa pensar na noticia que acabamos de pasar na pantalla para, rapidamente, ir a engulir outra. 

Eu quedei noqueada días atrás cando lín no xornal " El País" un documento informativo que está fóra de todo atisbo de manipulación informativa, sobre o establecemento dunha "lei de moralidade" neste emirato islámico. Unha "lei sobre o vicio e a virtude". Xa o título da lei sobresalta, coma si volvésemos á Idade Media Occidental na que o teocentrismo, explicabao todo, na que a fe a un deus castigador estaba presente para todo. 

Con respecto a Afganistán, unha vez que os estadounidenses se retiraron do país en 2021 tras 20 anos de guerra, os talibáns controlaron todo impoñendo a Sharía islámica. Con isto a represión da muller acaba de chegar ao seu máximo punto. É brutal.  

Margaret Atwood escribiu unha distopía chamada " O Conto da Criada" en 1985 na cal as mulleres son tomadas como esclavas dos homes, reducidas a propiedades dos varóns con quen manteñen relacións sexuais ( ventres xestantes) nunha ceremonia que non é máis que unha violación. Este relato literario foi realizado como unha serie de televisión. E desto falo de oídas porque non pasei do segundo capítulo de tamaña historia atroz, espeluznante e sobrecolledor relato. 

A escritora Margaret Atwood

Imaxe do " O Conto de Criada" ( aquí e abaixo)

Pero a cuestión na que un amigo me fixo caer foi no paralelismo existente na narración da gran Atwood e o horrendo plan que os talibáns teñen para as súas mulleres. " É a negación da persoa a través da negación da fala" referíase a unha escea da serie pero é que é real e ocorre en Afganistán a día de hoxe.

Ás mulleres afganas se lles prohibe actualmente: 

- que se escoiten as súas voces en espacios públicos 

- tampouco poden cantar, recitar ou falar fronte a un micrófono ( varios periodistas foron o cárcere por aceptar chamadas de oíntes mulleres)

- establécese como necesario que se cubran o rostro e o corpo para evitar " causar tentación" (como se ésta non estivera na mirada do outro) polo que non deben levar ropa atractiva, axustada ou que revele a forma do seu corpo. 

- non poden usar cosméticos ou perfume, ir ás perruquerías e salóns de beleza tampouco

- teñen que evitar imitar os estilos de vestir das mulleres non musulmanas. 

- non poden ir ao ximnasio, nin a baños públicos nin de pícnic ao campo

-os conductores de autobuses non poden levar a viaxeiras que non vaian acompañadas dun home

- Non poden estudar, son obligadas a deixar os seus estudos tras acabar primaria ( para os talibáns os idiomas e as matemáticas son materias non aptas para as mulleres) 

 As universitarias que se manifestaron en contra de non continuar os seus estudos recibiron ameazas de morte, elas e as súas familias. É un salvaxe réxime de opresión, represión e violencia. O índice de pensamentos suicidas en relación co abandono escolar, matrimonios forzados e as maternidades precoces non fai máis que incrementarse. Reinstaurouse a flaxelación pública e a lapidación de mulleres por adulterio. 

Mentres isto ocorre, este emirato móstrase aberto ao diálogo para lograr lexitimidade da comunidade internacional que promove o acercamento para evitar unha escalada bélica (2). Rusia e sobre todo China lévanse moi ben con Afganistán. Por último, dos seus 42 millóns de habitantes , 40 millóns viven na máis absoluta pobreza. Banco Mundial

De verdade? A costa da situación das mulleres?

Para reflexionar

As imaxes foron extraídas de varias páxinas web co único fin de ilustrar esta terrible entrada. 

En cuanto as fontes consultadas foron as correspondentes ao xornal " El País" : 

- Aquí 

- Aquí

-Aquí

- Aquí

1- Afganistán ocupa o último lugar (177º) no último Índice Global de Paz e Seguridade das Mulleres, elaborado polo  Instituto de Georgetown para as Mulleres, Paz e Seguridade e o Instituto de Investigación da Paz de Oslo (PRIO, por sus siglas en inglés) e publicado en octubre de 2023.

2-Evitar unha escalada bélica??? ou ter acceso ao opio, lítio e terras raras tan comúns neste país???. (P.D:  ao 9/9 24) 

Grazas a Tobi, sempre atento. 

O Intolerable nunha Imaxe

 

Meu Pai necesita Vacas, non a min

Déixovos un vídeo con distintas historias de nenas preadolescentes de Tanzania obrigadas a casarse (12, 13, 14 anos) porque é máis productivo para a familia ter vacas que telas a elas. Veredes distintos testemuños das nenas pero tamén dos seus pais, homes basicamente, pechando tratos coa familia da que será o seu marido. Actualmente parece ser que neste país, un casamento destas características  significaría 30 anos de prisión para aqueles que o permitisen, incluídos os pais de noiva. Nun momento do vídeo  veredes coma a persoa que fala coas familias para que deixen formarse as nenas, ir a escola a saber cousas,insisten en que desa forma máis adiante , as nenas, faranse cargo dos seus velliños. Serán as súas futuras coidadoras.

Emma Watson nas Nacións Unidas

 

Vía Loading Lives

A Orde das Cousas

Un curto sobre a violencia de xénero

Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra a Muller

Unha Realidade Cotiá

O xoven francés Maxime Gaudet é o director desta curtametraxe. É máis do mesmo. Só tres minutos que vos farán poñervos na pel dunha rapaza regresando á súa casa pola noite. O peor é o final.

Diana López e os Fillos Sans do Patriarcado

Hoxe únicamente quero compartir con vós un texto boísimo en relación á masiva violación dunha rapaza brasileña que despois de ser violentada por máis de trinta homes, estes fixéronlle unha fotografía espida e ensanguentada, para máis aldraxe se cabe, que foi compartida entre risas nas redes sociais por máis de medio milleiro de..... homes ???????? 

 Pregúntome que pensarían se fose a súa nai, irmá, muller...... É un corta e pega pola miña parte porque non teño nada que engadir ao maravilloso artigo que escribe Diana López e que suscribo cen por cen. Quero telo neste blogue . Non só o vínculo directo á fonte senon o texto enteiro en castelán que foi na lingua no que se escribiu. Quizáis o único que non me guste sexa nomear aos enfermos mentais. Precisamente eles non son quen puidesen levar a cabo semellante barbaridade. É máis, sabemos pola Historia, que os que realizaron os crímes máis horribles dende o principio dos tempos nunca estiveron mal do caletre. Máis pola contra, estaban sans e moi sans!!!. Falar de enfermos mentais, nestes contextos penso que é un paso máis, cara á estigmatización dun colectivo que xa o está suficientemente e sen nengunha razón . Aínda así o texto é, dende o meu humilde punto de vista, imprescindible.

Diana López escribiu: 

 "Andan las redes sociales escandalizadas con la brutal violación a una joven de 16 años en Río de Janeiro perpetrada por 33 hombres que no padecían, a priori, ninguna tara mental. Eran hombres, y los hombres –repito, a priori– son el género cuerdo, la normalidad psicosocial, lo deseable.

Las mujeres somos las neuróticas, las sensibles, las inestables, las imprevisibles, las celosas, las provocadoras, las irritables e irritantes, las de la regla y los desajustes hormonales.

Las de las denuncias falsas y las que les robamos la casa.

Pues resulta que 33 hombres cuerdos (es imposible estadísticamente que todos o la mayoría de ellos padeciesen alguna enfermedad mental), estos sujetos deshumanizados y sádicos, violaron y grabaron con un teléfono móvil su repugnante acción, para después subirla a las redes sociales y ser vista y compartida por, al menos, otros 500 hombres normales y cuerdos.

Ellos no están enfermos. No. Son los hijos sanos del patriarcado.

A lo largo y ancho de todo el mundo los crímenes contra la humanidad, las agresiones sexuales, los asesinatos, las situaciones de dominio, la misoginia, el abuso laboral, las peleas callejeras, los robos con violencia, las amenazas, los delitos contra el orden público o los delitos relacionados con drogodependencias están protagonizados mayoritariamente por hombres.

En Brasil se dice que hay una violación cada 11 minutos. En España, una cada 7 horas. Nuestros cívicos vecinos de Suecia registran la mayor tasa de violaciones de Europa y una de las más altas de todo el mundo. Pero estos son sólo datos oficiales. Marcela Lagarde, antropóloga y feminista lo deja claro: “el cien por cien de las mujeres hemos sufrido algún tipo de violencia en nuestra vida”. Es la cultura de la violación.
Ésa que hace que un hombre sano, cuerdo y normal pague por violar a una mujer esclavizada en un prostíbulo. La de ir corriendo por la calle de noche y mirar para atrás antes de meterte en tu portal. La de temer quedarse borracha y sola por si un hombre abusa de ti. La de las amenazas después de acostarse con alguien para no decir nada porque él está siendo infiel y “todo el mundo pensará que eres una zorra”. La de los tocamientos en bares y en la propia calle. La del acoso por internet. La de los “piropos” y otras agresiones verbales a plena luz del día. La del jefe demasiado cariñoso. La de los amigos que te dicen que aquella noche podrían haberte violado pero no lo hicieron porque te tienen cariño. La de los youtubers famosos que explican cómo follarse a una tía etílica. La de abrir las piernas para que no se enfade, para que te deje en paz, o para que no piense que ya no lo quieres.

  Y es que  nacer mujer es factor de riesgo para ser violada, asesinada, maltratada o sometida en cualquier parte del mundo
Yo misma he llegado a cambiarme de piso para que el propietario dejase de acosarme. Pero no denuncié. Porque las mujeres no denunciamos. Es la normalidad patriarcal, la de callarse y cambiar de acera, la de no contar nada en casa para que no piensen que eres una provocadora, la de la vergüenza por ser abusada, la de reírte con tus amigas de que, aunque no te atreviste a largarte de aquella casa cuando no te gustaba lo que veías, te acostaste con él porque querías.

Sin embargo, buena parte de los cimientos de la psicología clínica se han construido en torno a las desviaciones propias del género femenino, ésas que nos provocan los ovarios por tenerlos. El psiquiatra Luis Bonino advertía ya en 1999 que la cultura patriarcal, asumida como la "normalidad", creaba a hombres enfermos y violentos que son un peligro para el conjunto de la sociedad.

Entre los malestares masculinos Bonino describía: los trastornos por búsqueda del éxito y control, los trastornos por sentimiento de fracaso viril (por ejemplo, disfunciones sexuales), las patologías derivadas de negar los sentimientos, los trastornos por sobreinvestimiento del cuerpo-máquina muscular, las hipermasculinidades (identificación con el riesgo, la agresividad, la autosuficiencia), las patologías de la perplejidad y trastornos de la masculinidad transicional (vergüenza del varón progresista a mostrar cambios con respecto a los mitos de la masculinidad). Los trastornos por orientaciones sexuales no tradicionales, las patologías de la autosuficiencia indiferente o agresiva (autocentrismo patológico y falta de solidaridad), las trastornos por obediencia/rebeldía excesivas a la norma y la jerarquía (en las que se entienden a las mujeres como seres de segunda), los abusos por violencia de género, los abusos de poder y violencias entre varones, las patologías de la paternidad y la responsabilidad procreativa (indiferencia o abandono) o los trastornos por temeridad excesiva (conducción, abuso de drogas, riesgos de transmisión sexual).

Han pasado casi 20 años desde que Bonino publicara este documento llamado "Deconstruyendo la 'normalidad' masculina", y hemos avanzado demasiado poco. En España, al menos una mujer es asesinada a la semana por un varón. Y la mayoría de las violaciones, agresiones sexuales y maltratos se producen veladamente en el seno de la familia y de la pareja. Cientos de mujeres secuestradas trabajan en prostíbulos de carretera sin que nadie las rescate. Y los hombres normales siguen pagando por acostarse con ellas.

Estoy harta de esto, harta de tener miedo, harta de la muerta de cada informativo de mediodía, harta de los abusos y el cachondeo con las violaciones, harta de que se justifique la violencia machista con argumentos del tipo "eran dos chicas solas por Latinoamérica" o "ella lo fue a buscar a su favela". No quiero esta normalidad. No quiero estos hombres. No quiero a los hijos sanos del patriarcado".

A obra gráfica foi escollida dunha busqueda en internet.

O texto orixinal de Diana López foi extraído tal cual de aquí 

Para Non Esquecer, O Machismo Mata

 

Fonte

 En España morreron máis de 1.000 mulleres dende o ano 2000 a máns das súas parellas ou ex parellas.Son máis mortes que as provocadas polo terrorismo de ETA en toda a súa historia. "Salvados" de Jordi Évole da Sexta volve cun programa que pon o foco no drama da violencia machista. Para velo enteiro e reflexionar. Preme abaixo para ver o programa sen cortes. Imprescindible. 

http://www.atresplayer.com/television/programas/salvados/temporada-11/capitulo-11-machismo-mata_2016020400463.html

Negociar Sexo por Vida

Vía Una antropóloga en la luna

Impura Por Dar a Luz

Fonte da imaxe

De novo India, de novo mulleres, de novo castas, de novo inxustiza

Podedes ler a historia de Dodakka neste enlace Sabedes que India está socialmente estratificada en castas. Nunha delas, na casta kadugolla existente en determinadas zonas deste país, as mulleres que teñen a menstruación ou aquelas que acaban de parir, son apartadas do resto. Contaminan, son impuras. Sabíamos da existencia de sociedades que apartaban ás mulleres no momento da súa menstruación. Aquí tamén o fan no momento de ter un fillo. Outra discriminación máis. Outra barbarie. As mulleres e as súas criaturas pasan os días, no mellor dos casos, en pequenas estruturas de ramas a ras do chan e lonxe do fogar das súas familias. Non poden sair, nin visitar outras casas, nin traballar.

Fonte da imaxe

Ninguen pode tocalas, a súa sombra non pode caer sobre outra persoa pois a contaminaría inmediatamente........

Están fora de recibir asistencia médica se o precisan, no só por problemas xinecolóxicos senón tamén por un simple catarro ou febre. Comen mal. Se algunha enferma ninguén a cuidará, incluso o médico a examinará pero sen tocala. Pregúntome, como o fai????  Podemos intuir que a mortalidade infantil e materna é altísima nesta situación. 

Mulleres saíndo da casa da menstruación

Fonte

 Máis do mesmo:  superstición. 

O necesario é educar.  E non só as mulleres.  Tamén aos homes. 

As imaxes foron extraídas das páxinas ás que remito no seu pe. En canto ao texto foi case traducido tal cual do correspondente a un artigo do xornal " El País" asinado por Lola Hierro : Enlace

As Devadasi, as Esclavas da Deusa Yallamma

En 2014, 1.267 millóns de persoas vivían en India.(1) Esa sociedade está estructurada en castas ás que se pertence por nacemento e das que non se pode sair para ascender na escala social. É o que ocorreu na sociedade no Occidente cristiá dende o século V ata o século XVIII.Tamén a nosa sociedade estaba estructurada dun xeito piramidal, estamental. Coas Revolucións burguesas do século XIX esto cambiou un pouco: desa estrutura pasamos a unha sociedade de clases con cambios que non veñen ao caso e á que se accedía, xa non por nacemento, senón por riqueza. 

Pero isto non nos interesa agora. Volvendo ás castas en India direivos que nesta estrutura social non se pode ascender. Que supón  pertencer á casta que está na base da pirámide???. Na base están os chamados intocables, os parias, os Dálits que é unha casta tan baixa que son considerados menos que cans e só permíteselles realizar os traballos máis marxinais, coma por exemplo, recoller os excrementos humáns. 

Rapaces dalit na súa aldea

Fonte

Dalits

Fonte

As clases superiores evitaban o contacto coas súas sombras.

 Podedes facervos unha lixeira idea de por onde pode ir a vida dos dalits. Pero si esto é así para a casta en xeral, fixémonos agora nas mulleres e nas nenas  dalitss. Ao igual que noutros moitos países do mundo nacer nena en India é unha desgracia. O aborto selectivo ou infanticidio das nenas é algo normal e é realizado, incluso, polas súas propias nais que se non o fixeran serían afastadas das comunidades onde viven. E é, que para unha familia de parias ter unha nena supón darlle unha dote para casala. Non hai máis destino para elas.

E para darllo, deben pedir un préstamo que vai a ligar á familia para sempre aos prestamistas aos que terán que devolver, non xa o diñeiro prestado, senón os intereses xerados pola débeda. Como vedes, unha ruína. Isto por un lado, sí. Pero por outro, tamén ocorre que as nenas poden convertirse, xa de ter nacido, en devadasis, isto é en esclavas da deusa Yallamma. 

Básicamente o que supón ser unha devadasi é convertirse en propiedade pública; sí, leedes ven: en propiedade pública, co cal están obrigadas a satisfacer sexualmente a todos os homes que as requiran, sen poder negarse baixo ningún concepto. Entran no templo da deusa, as máis pequenas aos catro anos, ata que chegan á pubertade. Unha vez chegada a esa idade precisa estarán obrigadas, como se dí máis arriba a satisfacer a todos os homes que as queiran. Tamén lles estará vedado, para sempre, casar. 

 O feito de dalas á deusa é para evitar un mal á familia. O normal é que se faga para que a deusa lles axude no caso dalgunha enfermidade. Crese que a entrega da rapaza salvará á familia. Aínda que o certo é, que si a familia a dá, non terá que preocuparse nunca máis pola dote e será unha boca menos que alimentar e da que preocuparse. Aún así, a orixe desta crenza basease na ignorancia e na superstición.  

De feito, cando as devadasi chegan a un momento no que xa non son atractivas, non poden seguir no templo, son rexeitadas polas propias familias e nas súas aldeas de orixe, o que as obriga ou ben a pedir esmola ou ben a intentar gañarse a vida nos prostíbulos de cidades importantes. Outro problema ao que teñen que facer fronte é o sida, moi propagado polos camioneiros que fan o traxecto Bombay- Bangalore que é onde máis devadasis hai. Ademáis tede en conta que estas mulleres levarán con elas aos nenos e nenas que teñan nacido dos seus encontros sexuais. Unha nena nacida dunha devadasi serao tamén nun corto futuro. 

Dende os anos 80' esta práctica, ser esclava sexual por relixión, está prohibido pola Constitución, pero o certo é que elas non o saben, e ás castas superiores non lles ven ben que o saiban. É unha maneira de manter á sociedade tal cual. 

Devadasis nos anos 20' do S. XX

Fonte

Coma sempre o cambio de mentalidade e da verdadeira comprensión da súa realidade pasa pola educación. Sen ela , non poden entender cales son os seus dereitos, nen que urxe que se formen e se preparen para que poidan negarse a un futuro que lles espera porque sí, porque así foi dende o principio dos tempos e así, inamoviblemente, seguirá sendo se elas non dín, non!!!!!!!!! 

Fonte

Os textos consultados para facer esta pequena entrada podedes atopalos en: 

- El País

- Actitudfem

Ou escoitar este podcast de Radio Televisión Española: Aquí 

En canto as imaxes, todas, excepto as que teñan ao seu pe a fonte de onde proceden, son da fotógrafa  Rachel Robichaux e extraídas desta páxina  con unha única intención educativa e para dar a coñecer a situación das Devadasi e das Jogini : http://cargocollective.com/rachelrobichaux/Devadasi

Ser Nena en Etiopía

Fonte da foto: Aquí

" Por ser nena non irás á escola. Quedarás na casa para axudar coas tarefas do fogar e coidar ao fillos que nazan logo de tí. Por ser nena cargarás 25 litros de auga sobre as túas costas a diario durante horas dende que teñas sete anos ou menos. Ou tanta leña que quen che mire por detrás só poderá distinguir as túas delgadas pernas aguantando, milagrosamente, todo ese peso. Por ser nena farás todo isto descalza porque os mozos terán prioridade á hora de obter uns zapatos. Por ser nena, o teu pai elexirá un marido para tí antes de que saibas o significado do matrimonio, e moito menos, o da maternidade. Por ser nena mutilaranche os xenitais e durante toda a túa vida sufrirás dores e infeccións. Por ser nena, parirás todos os fillos que o teu marido decida e serás responsable de alimentalos e salvar as súas vidas se enferman. Por ser nena traballarás no campo de sol a sol, tamén cando estés embarazada. Así será a túa vida ata o día da túa morte, que posiblemente chegará antes de que cumpras os 58 ou os 65 anos, según o informe que se mire, porque esa é a esperanza media de vida no teu país"

Artígo de Lola Hierro publicado polo xornal " El Pais".
 2 xaneiro 2015.
 

Fonte da foto: Aquí 

 

É a primeira entrada no blogue deste ano. A miudo decimos "ano novo, vida nova". Pero témome que para moitas mulleres e nenas do mundo o novo ano non traerá novas situacións felices para elas. Por iso traduzo literalmente este texto de Lola Hierro e  deíxovos o link ao artigo por se queredes seguir sabendo.

Artigo de El País : Aquí

Fonte da foto: Aquí

Correr como unha Nena

Muller e Prostitución

Mirade o vídeo ata o final. Veredes unha triste realidade.

Antonia Gutiérrez Bueno, Unha Absoluta Descoñecida

Obra de Daniela Zekina

Lendo o xornal fai algúns días atopei unha noticia que paso a resumir e que me deixou máis que turulata neste eido do mundo das mulleres e as súas ( nosas) discriminacións seculares.

A noticia falaba como a decisión de Rosa Parks (enlace) fixera estourar a situación da segregación racial en Estados Unidos e como a decisión doutra muller, neste caso española e no século XIX, fixo que cunha carta, unha única carta, conseguira da Biblioteca Nacional ( BNE)  que as mulleres puidesen entrar nas súas salas para consultar libros ou investigar, cousa que se lle estaba negado ata ese momento. A muller en cuestión e que, desafortunadamente, ninguén , ou poucos, coñecen chamábase Antonia Gutierrez Bueno, e o seu pai, importante home de ciencia, foi o Boticario Maior do Rei. Por esta razón ela puido ter acceso a tratados científicos, diccionarios e libros de todo tipo.

Fonte

 Ela tiña varias obras impresas, unha das cales era un diccionario histórico e biográfico sobre distintas mulleres, e outras, traducidas do francés, sobre cuestións médicas. Sobra decir que todas elas estaban firmadas con seudónimo, cun nome de home por suposto: Eugenio Brunet y Ortazán.

Miguel Anxo: A Sibila de Cumas

Na carta da que falamos pediu á biblioteca que lle deixasen entrar nas salas para investigar e terminar a súa obra. A cousa foi que unha vez pedido o permiso, en 1837, ao Ministro da Gobernación ( que sería como si o pedise ao de Interior hoxe), a raiña rexente María Cristina, nai da futura Isabel II, ordeou que así fora: que lle deixaran entrar para poder consultar todo tipo de documentación. 

 

Hai que destacar a molestia que sentiu o director da biblioteca ao pensar en todas as modificacións que, según el, terían que facerse na mesma, como colocar máis escribanías, ou máis braseiros...Finalmente, pediu claramente que lle aumentasen o presuposto que se lle daba para poder facer fronte aos gastos que se xerarían dada a demanda de entrada das mulleres no templo do saber.

Fonte

En 1837 pois, e grazas a esta intelectual, franqueóuselle a entrada as mulleres na biblioteca pero, eso sí, en salas separadas dos homes. Foi un paso importantísimo como podedes supor.

A nosa protagonista, sen embargo, xa non publicaría máis e habería que esperar ata 1990, sí, 1990, para que a biblioteca fose dirixida por outra muller: Alicia Girón.

Fonte

Déixovos o link do artigo en cuestión por si queredes consultalo: Aquí

Ficha para traballar sobre a prevención da violencia de xénero.

Ficha para o alumnado sobre a violencia de xénero

A fonte de este documento atópase na seguinte páxina web editada pola Junta de Andalucía: Aquí

Gustaríame, ademáis, dar as grazas ao Departamento de Orientación do IES Lucus Augusti de Lugo, onde me atopo actualmente, pola súa aportación á realización de este traballo que supón, esperemos, unha vez exposto na clase,  desterrar algunhas das falsas crenzas máis arraigadas nos nosos alumnos e na sociedade en xeral ( xa que eles son un reflexo dela) sobre a violencia machista.

Un pouco de Historia sobre as Mulleres

Un pouco de historia sobre as mulleres Nesta presentación poderedes facer un breve percorrido pola situación da muller na Historia: dende a proclamación dos Dereitos Humanos na Declaración  de Independencia de Estados Unidos que as mantivo ao marxe ; coñeceredes un pouquiño a Olympe de Gouges, ás Sufraxistas e, en xeral, a situación que viven hoxe en día moitas mulleres tanto nos países desenvolvidos como subdesenvolvidos. Do mesmo modo saberedes que hai intentos de cambiar un panorama, que lonxe de equiparar os dereitos de mulleres e homes en moitos sitios da terra, estes son pisoteados continuamente,  sendo consideradas menos que nada. 

View more presentations from holgam

África: un exemplo extremo da situación da muller.

E seguimos coas mulleres no mundo. Gustaríame que mirárades este vídeo e que intentásedes contestar ás preguntas que seguen: 

Preguntas:

1) Onde foi rodado este pequeno  documental?

2) Que mensaxe difunden esta mulleres que están cantando? Que din?
3) Cales pensas que son as causas da situación na que viven?

4) Por que cres que esta situación se repíte, con variacións, sobre todo en zonas de conflito e tamén en países en vías de desenvolvemento?