Este vídeo que deixo hoxe é un documental que nos ubica en Sierra Leona, en concreto na súa capital: Freetown. Aí, hai nenas que respiran coma nenas, que teñen soños coma nenas, que xogan coma nenas, que pensan, nunha palabra, coma nenas; pero deben vender os seus corpos. Nenas entre 13 a 17 anos. Queren comer ou poder ir ao colexio. Como Aminata.
Veredes a un policía afirmando que as recollen para darlles protección según a lei ( law) e mira noutra dirección cunha cara estraña. Logo as propias nenas din que as arrestan para violalas.
Por cada acto abxecto cobran entre 1,5 ou 2 euros e a saber polo que teñen que pasar. Uns homes chineses pídenlles que o fagan con cans. Sí, ledes ben. Ningunha quere. A miseria, o alcohol, as drogas,a maldade rodéanas.
Moitas perderon aos seus pais e familiares pola guerra ou a epidemia do ébola. Baséome, para dicirvos estas palabras, no documental realizado por Raúl de la Fuente que recolle opinións do salesiano Jorge Crisafulli, director da casa Don Bosco Fambul, das Misións Salesianas que o produciron.
Todo sae do texto de Isabel Valdés para o xornal " El País" que vos recomendo vivamente ler e ver , por suposto, o vídeo.
Déixovos un vídeo que acaba de volverse viral: "Velaske, eu son guapa?????" creado por un xoven chamado Christian Flores que traballa desenvolvendo vídeos en Playgroud, unha plataforma na que se pide aos traballadores que innoven de forma barata. Desta maneira o autor, elexindo un trap ( mestura entre hip hop e música electrónica), cóntanos a historia da infanta Margarita, filla de Felipe IV e Mariana de Austria, que con cinco anos xa está preocupada por si é guapa e si vai casar como se iso fora o máis importante na vida dunha muller. A cuestión é que, efectivamente, casará co seu tío para asegurar a continuación da dinastía. Aos quince anos terá o primeiro fillo e morrerá con pouco máis de vinte, por complicacións co seu cuarto parto. No vídeo, en canto Velázquez lle conta isto, ela respira relaxada e reacciona: " entón son guapa". O propio autor recoñece que tomou da realidade a experiencia dunha nena de cinco anos á que algúns dos seus familiares decíanlle que tiña que ser dunha determinada maneira para poder casar.
Podedes ler o texto enteiro na sección de Verne no xornal El País: Aquí
O xoven francés Maxime Gaudet é o director desta curtametraxe. É máis do mesmo. Só tres minutos que vos farán poñervos na pel dunha rapaza regresando á súa casa pola noite. O peor é o final.
Fai noventa e un anos que a nosa protagonista naceu en Perú. E sabedes? É negra. Isto non tería que significar nada especial. Pero sí, significa.
Agora, tan velliña, está retirada da vida pública. Viaxou por todo o mundo reivindicando a súa cor, a súa cultura, con orgullo pero tamén con resentimento ao principio. Máis tarde fixoo con coñecemento de causa, con tranquilidade, con conciencia da súa cor, do que significa. Coa súa familia, nai, pai e irmá, fundou o grupo Cumaná, unha compañía que iniciou o teatro negro no Perú.
Foi unha das poucas mulleres latinoamericanas e negras nomeada catedrática de Universidade; en concreto, da Carnegie Mellon de Estados Unidos na que foi profesora vitalicia.
Acabo de atopar o vídeo da interpretación dun poema escrito e cantado por ela que narra unha vivenza que tivo cando era moi pequena. Unha nena branca mudouse ao barrio onde ela, xunto con outras rapazas mestizas, vivían.
A nena branca dixo que non xogaba si ela estaba alí. Victoria confiou
nas súas amigas: a defenderían. Pero non foi así. Quedou soa. Iso marcouna de por vida. O poema chámase, "Me gritaron negra", e diría que está maravillosamente interpretado se non fose por que é terrible e por que fere moi fondo narrando o episodio que de nena ela viviu.
“ Me gritaron negra" (Victoria Santa Cruz)
Tenía siete años apenas,apenas siete años, ¡Qué siete años! ¡No llegaba a cinco siquiera!
De pronto unas voces en la calle me gritaron ¡Negra!
