Mostrando entradas con la etiqueta Violación. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Violación. Mostrar todas las entradas

domingo, 24 de abril de 2022

A Violación como Crime de Guerra


É así dende o principio dos tempos. Para minar a moral dos combatentes e humillalos, os corpos das mulleres teñen sido os primeiros campos de batalla.  A violación na guerra é unha afirmación do poder e a dominación. Significa o sometimento do inimigo a través das mulleres. O importante non é a muller  xa que, nun sistema patriarcal, a muller é considerada unha propiedade do home, do seu marido, do seu pai, dos seus irmáns.... 


Pasou cando as tropas rusas entraron a sangue e fogo en Berlín durante os últimos días da II Guerra Mundial e violaron tanto a bebés como a anciás cunha bestialidade nunca vista. 


Fixéronno tamén os xaponeses en China. Recordemos as salvaxadas relatadas no descatalogado libro "O Holocausto asiático: os crimes xaponeses na II Guerra Mundial" escrito por Laurence Rees. Nel fálase de como o ultranacionalismo xaponés fixo posible que, durante 42 días en 1937 e na cidade de Nankín, leváranse a cabo todo tipo de atrocidades sen que , a día de hoxe, o goberno xaponés nen o recoñeza nen pida perdón por aquel exterminio. 


Masacraron a entre 100 mil e 300 mil persoas coa aquiescencia do emperador Hirohito. De novo unha poboación, a chinesa, era entendida coma unha raza inferior que podía e debía ser aniquilada. A poboación civil e en particular as mulleres foron quen máis sufriron. O ataque a esta poboación é considerado como unha das maiores violacións colectivas da historia. Calcúlase que entre 20 mil e 80 mil mulleres foron violadas polo exército xaponés para ser asasinadas despóis das formas máis brutais e sádicas. 


Nankín tardou meses en recuperar a normalidade: os cadáveres estaban abandoados polas rúas , as ruinas nunca foron grabadas pola prensa internacional e o goberno xaponés negou permisos para informar ata que todo rastro da barbarie foi eliminada. 


Desgraciadamente, esto non esta pasando en Ucrania e día a día podemos ver o proceso de destrución dun pobo atendendo a unha visión de novo dun ultranacionalista que quere regresar ao pasado imperial, neste caso, ruso. Esta guerra é a primeira que estamos vendo en primeira liña a través dos medios de comunicación ( exceptuando Vietnam) aínda que a desinformación pretende manipular o pensamento dalgúns occidentais e por suposto, do pobo ruso que parece non entender ou directamente non sabe o que está a suceder. 



Outra vez, as violacións están sendo utilizadas como arma de guerra, violacións neste caso polo que sabemos de nenas de entre 11 e 14 anos na localidade de Bucha onde xa se fala de xenocidio e de crímenes de lesa humanidade contra a poboación civil. Recolle un artigo de Gabriel Albiac que "os burdeles improvisados de Bucha, para violar tanto a mulleres adultas como a menores, non son unha odiosa indisciplina da soldadesca". No ano 2008, en Ucrania, as mafias do proxenetismo ruso asentáronse no epicentro do moi rentable negocio do tráfico de mulleres e nese contexto nace en Ucrania, "Femen" cuxa ideóloga, Inna Shevchenko, actualmente exilada en París, reflexiona sobre o feminismo. Afirma Albiac que as mulleres ucranianas optaron nunha porcentaxe sen precedentes en Europa, por tomar as armas para combater aos invasores rusos, e que isto non é azar. 


Recordemos tamén neste pequeno escrito a todas aquelas mulleres bosnias musulmanas, violadas sistemáticamente polos serbios nos Balcáns como forma de humillación e para deixalas embarazas de criaturas "serbias", decíanlles. Elas pasarían posteriormente polo tormento de ser repudiadas polas súas propias familias ao seren portadoras da "deshonra e a ignominia" para todo o grupo étnico e relixioso. 


En todo o mundo africano e latinoamericano, nos seus enfrontamentos por multitude de causas soldados, guerrilleiros, paramilitares e grupos armados de toda pelaxe e condición levan a cabo estas accións tan terribles que deixan tocadas para a vida ás persoas que viven estas  experiencias tan traumáticas. 


Finalmente, pero non por iso menos importante, queremos facer unha reflexión sobre a violación masculina en tempos de guerra. É algo do que ninguén fala, nin siquera os que a sufren, como se non tivera ocorrido, por vergoña, por un falso entendimento da honra e da dignidade. Ocorre en todos os conflitos armados e ninguén fala disto.  


En que clase de ser se pode convertir un humán??? 
Para reflexionar.... 

Todas as imaxes foron extraídas dunha búsqueda na rede para ilustrar esta entrada. 

En canto aos textos consultados e que poden aportar un maior coñecemento : 

1- Mujeres con Ciencia   - interesante artigo escrito por Eduardo Angulo- Consultado o 14/4/ 2022

1- National Geographic-- sobre Nakíng, consultado o 14/04/2022

2- El País también aquí --Sobre Femen, consultado o 14/04/2022


Sobre a violación masculina

domingo, 5 de junio de 2016

Diana López e os Fillos Sans do Patriarcado



Hoxe únicamente quero compartir con vós un texto boísimo en relación á masiva violación dunha rapaza brasileña que despois de ser violentada por máis de trinta homes, estes fixéronlle unha fotografía espida e ensanguentada, para máis aldraxe se cabe, que foi compartida entre risas nas redes sociais por máis de medio milleiro de..... homes ???????? 


 Pregúntome que pensarían se fose a súa nai, irmá, muller...... É un corta e pega pola miña parte porque non teño nada que engadir ao maravilloso artigo que escribe Diana López e que suscribo cen por cen. Quero telo neste blogue . Non só o vínculo directo á fonte senon o texto enteiro en castelán que foi na lingua no que se escribiu. Quizáis o único que non me guste sexa nomear aos enfermos mentais. Precisamente eles non son quen puidesen levar a cabo semellante barbaridade. É máis, sabemos pola Historia, que os que realizaron os crímes máis horribles dende o principio dos tempos nunca estiveron mal do caletre. Máis pola contra, estaban sans e moi sans!!!. Falar de enfermos mentais, nestes contextos penso que é un paso máis, cara á estigmatización dun colectivo que xa o está suficientemente e sen nengunha razón . Aínda así o texto é, dende o meu humilde punto de vista, imprescindible.

Diana López escribiu: 


 "Andan las redes sociales escandalizadas con la brutal violación a una joven de 16 años en Río de Janeiro perpetrada por 33 hombres que no padecían, a priori, ninguna tara mental. Eran hombres, y los hombres –repito, a priori– son el género cuerdo, la normalidad psicosocial, lo deseable.

Las mujeres somos las neuróticas, las sensibles, las inestables, las imprevisibles, las celosas, las provocadoras, las irritables e irritantes, las de la regla y los desajustes hormonales.

Las de las denuncias falsas y las que les robamos la casa.

Pues resulta que 33 hombres cuerdos (es imposible estadísticamente que todos o la mayoría de ellos padeciesen alguna enfermedad mental), estos sujetos deshumanizados y sádicos, violaron y grabaron con un teléfono móvil su repugnante acción, para después subirla a las redes sociales y ser vista y compartida por, al menos, otros 500 hombres normales y cuerdos.

Ellos no están enfermos. No. Son los hijos sanos del patriarcado.

A lo largo y ancho de todo el mundo los crímenes contra la humanidad, las agresiones sexuales, los asesinatos, las situaciones de dominio, la misoginia, el abuso laboral, las peleas callejeras, los robos con violencia, las amenazas, los delitos contra el orden público o los delitos relacionados con drogodependencias están protagonizados mayoritariamente por hombres.

En Brasil se dice que hay una violación cada 11 minutos. En España, una cada 7 horas. Nuestros cívicos vecinos de Suecia registran la mayor tasa de violaciones de Europa y una de las más altas de todo el mundo. Pero estos son sólo datos oficiales. Marcela Lagarde, antropóloga y feminista lo deja claro: “el cien por cien de las mujeres hemos sufrido algún tipo de violencia en nuestra vida”. Es la cultura de la violación.
Ésa que hace que un hombre sano, cuerdo y normal pague por violar a una mujer esclavizada en un prostíbulo. La de ir corriendo por la calle de noche y mirar para atrás antes de meterte en tu portal. La de temer quedarse borracha y sola por si un hombre abusa de ti. La de las amenazas después de acostarse con alguien para no decir nada porque él está siendo infiel y “todo el mundo pensará que eres una zorra”. La de los tocamientos en bares y en la propia calle. La del acoso por internet. La de los “piropos” y otras agresiones verbales a plena luz del día. La del jefe demasiado cariñoso. La de los amigos que te dicen que aquella noche podrían haberte violado pero no lo hicieron porque te tienen cariño. La de los youtubers famosos que explican cómo follarse a una tía etílica. La de abrir las piernas para que no se enfade, para que te deje en paz, o para que no piense que ya no lo quieres.

  Y es que  nacer mujer es factor de riesgo para ser violada, asesinada, maltratada o sometida en cualquier parte del mundo
Yo misma he llegado a cambiarme de piso para que el propietario dejase de acosarme. Pero no denuncié. Porque las mujeres no denunciamos. Es la normalidad patriarcal, la de callarse y cambiar de acera, la de no contar nada en casa para que no piensen que eres una provocadora, la de la vergüenza por ser abusada, la de reírte con tus amigas de que, aunque no te atreviste a largarte de aquella casa cuando no te gustaba lo que veías, te acostaste con él porque querías.

Sin embargo, buena parte de los cimientos de la psicología clínica se han construido en torno a las desviaciones propias del género femenino, ésas que nos provocan los ovarios por tenerlos. El psiquiatra Luis Bonino advertía ya en 1999 que la cultura patriarcal, asumida como la "normalidad", creaba a hombres enfermos y violentos que son un peligro para el conjunto de la sociedad.

Entre los malestares masculinos Bonino describía: los trastornos por búsqueda del éxito y control, los trastornos por sentimiento de fracaso viril (por ejemplo, disfunciones sexuales), las patologías derivadas de negar los sentimientos, los trastornos por sobreinvestimiento del cuerpo-máquina muscular, las hipermasculinidades (identificación con el riesgo, la agresividad, la autosuficiencia), las patologías de la perplejidad y trastornos de la masculinidad transicional (vergüenza del varón progresista a mostrar cambios con respecto a los mitos de la masculinidad). Los trastornos por orientaciones sexuales no tradicionales, las patologías de la autosuficiencia indiferente o agresiva (autocentrismo patológico y falta de solidaridad), las trastornos por obediencia/rebeldía excesivas a la norma y la jerarquía (en las que se entienden a las mujeres como seres de segunda), los abusos por violencia de género, los abusos de poder y violencias entre varones, las patologías de la paternidad y la responsabilidad procreativa (indiferencia o abandono) o los trastornos por temeridad excesiva (conducción, abuso de drogas, riesgos de transmisión sexual).

Han pasado casi 20 años desde que Bonino publicara este documento llamado "Deconstruyendo la 'normalidad' masculina", y hemos avanzado demasiado poco. En España, al menos una mujer es asesinada a la semana por un varón. Y la mayoría de las violaciones, agresiones sexuales y maltratos se producen veladamente en el seno de la familia y de la pareja. Cientos de mujeres secuestradas trabajan en prostíbulos de carretera sin que nadie las rescate. Y los hombres normales siguen pagando por acostarse con ellas.

Estoy harta de esto, harta de tener miedo, harta de la muerta de cada informativo de mediodía, harta de los abusos y el cachondeo con las violaciones, harta de que se justifique la violencia machista con argumentos del tipo "eran dos chicas solas por Latinoamérica" o "ella lo fue a buscar a su favela". No quiero esta normalidad. No quiero estos hombres. No quiero a los hijos sanos del patriarcado".
A obra gráfica foi escollida dunha busqueda en internet.

O texto orixinal de Diana López foi extraído tal cual de aquí